Zygmunt Molik

Działał krótko, w latach 1953-1958, to pewnie dlatego informacje na jego temat są niemal śladowe. Nie ma wyjścia zatem... trzeba próbować uzupełnić informacje.

Tym bardziej, że do wielu z nich dotarłam już dużo wcześniej, przygotowując biografię Zygmunta Molika na potrzeby encyklopedii sieciowej Instytutu Grotowskiego.

W sukurs pędowi do rozszerzenia wiedzy, czy wręcz samowiedzy (choćby Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza) przyszedł kilka dni temu ZDZISŁAW SZYMBORSKI przesyłając mi obszerne dossier tyczące absolwentów wydziału oraz ich prac dyplomowych.

Okazało się przy tym - dyplom był 4-etapowy.

Studia trwały cztery lata, napisał. Po dwóch - student zdawał przed komisją egzamin ze wszystkich przedmiotów teoretycznych, zaliczano mu je do dyplomu ukończenia studiów. Na III i IV roku odbywały się już jedynie prace przygotowujące do dwóch różnych przedstawień dyplomowych. Na naszym roku były to: farsa "Porwanie Sabinek" i "Program składany" (piosenki, skecze, monologi, wiersze). Na IV roku każdy student indywidualnie przygotowywał się do pisemnej pracy magisterskiej. Polegało to na tym, że wybierało się postać ze sztuki, którą należało przeanalizować by rozpracować każdy etap budowania roli, aż do wprowadzenia jej przez aktora na scenę. Po zagraniu obu przedstawień dyplomowych student stawał przed komisją egzaminacyjną PWST, by bronić teoretycznej, także w formie pisemnej złożonej, pracy magisterskiej.

Całej tej procedurze postanowiło poddać się z ochotą - 26 osób.
Do czerwca 1957 dobrnęło - 14.

Panie: Barbara Prośniewska, Barbara Wyszkowska,

Teresa Kaczyńska-Bogdańska, Jagienka Zych-Dręska,

Helena Morawska-White, Teresa Belczyńska

Konstancja Tulewicz (Tuleja)

Panowie: Zdzisław Szymborski i Zygmunt Molik - oczywiście

Marian Jonkajtys, Adam Cieślak

Jerzy Kamieński, Wiktor Fronczyk i Jerzy Połomski

Wszystkich tych 14 studentów w połowie III roku studiów przystąpiło do realizacji przedstawień, także "Programu składanego". Stał się on, dla dziekana i reżysera - Kazimierza Rudzkiego - wielkim wyzwaniem. Nie tylko - wraz z Andrzejem Łapickim - zręcznie układał najlepsze piosenki, monologi i skecze (wcześniej przygotowane przez mistrzów - I. Kwiatkowską i L. Sempolińskiego) w spójne artystycznie widowisko. W mistrzowskim stylu, jak to on zawsze, poprowadził konferansjerkę, przedstawiając dowcipnie występujące osoby. Spektakle grano 6-krotnie: 27-31 V i 1,3 VI 1957