piątek, 1 czerwca 2012

Życie - śmierć - życie po życiu

Mamy oto kolejny czerwiec. Czy to ważne; tak ważne. Różni się bowiem w mojej pamięci od pozostałych miesięcy. W czerwcu 2010 roku opuścił i mnie i nas wszystkich - Zygmunt. Odszedł... nie wiem gdzie, chcę jednak wierzyć, że w lepsze światy. I że z tych światów wciąż widzi  - czy i jak Go zapamiętaliśmy. 


Serce, ale przecie i oczy i uszy mówią mi, że miał wielkie szczęście - zyskał pamięć taką o jakiej można by zamarzyć, gdyby marzenia większości doczesnych nie tyczyły tego tylko - co tu i teraz. Gdyby nieuchronność odejścia nie była swoistym tabu.

Jaki był Zygmunt? Pogodny i łagodny przede wszystkim. Nie wikłał się w spory, w 'układy' tym bardziej. W zespole Teatru "Laboratorium" Jerzego Grotowskiego dzierżył zaszczytne miano homeostatu. Studził i racjonalizował emocje, wskazywał proste wyjścia z, wydawałoby się, nie prostych sytuacji. Zawsze był trochę na uboczu; nie eksponował niczego co związane było z jego niecodziennymi przecież umiejętnościami. Dyskretnie milczał na temat życia prywatnego. Dla większości stanowił zagadkę. Nie interesowało go to prawdę mówiąc. Wywiadów udzielał nielicznych, jeśli już, to tyczących pracy jedynie. I to też w sposób, który nie za wiele odkrywał. Bo do pracy zachował stosunek taki, jaki wpoił im, aktorom Laboratorium, Grot. Praca to był rodzaj sacrum. Wykonywano ją w ciszy i najwyższym skupieniu, eksplorując ścieżki wewnętrzne, które doprowadzić miały do możliwie najwyższej jakości efektów tej pracy. Nie ważne jaki trud poniesiono, ile potu wylano, ile godzin minęło. Czy jak ekstremalnie trudne bywały dla niej warunki. 

Brzmi jak bajka "o żelaznym wilku"? Pewnie tak; w czasach które stawiają   przede wszystkim na hedonizm, indywidualizm, asertywność i popularność i to nie rzadko za wszelką cenę. Nie widzę jednak szans na zapisanie się w długotrwałej  i pełnej szacunku wdzięcznej pamięci potomnych jeśli ścieżka życia to jeno tumult i pozór. 

Powiązana z fizycznym treningiem metoda impostacji głosu, którą opracował, rozwijał i praktykował przez dziesięciolecia Zygmunt - to jego życie po życiu.  Bo wciąż jest w praktycznym użyciu, wciąż jest pożądana, nadal przyciąga ludzi ze wszystkich stron świata i nadal, z pewnością, ewoluuje by nie stać się martwym bytem. I zawsze już, mam nadzieję, będzie kojarzona z nazwiskiem swojego twórcy, choć obecnie jest już w czułych rękach wieloletniego współpracownika, obecnie kontynuatora - Jorge'a Parente, Portugalczyka, od niemal 40 lat mieszkającego we Francji. 

W tej chwili Jorge zapoznaje z nią studentów w Bangkoku. Później przyjedzie do Wrocławia - gdzie już czeka na niego 16 osób nie tylko z całego kraju ale i z USA, Włoch czy Hiszpanii. Teraz Jorge buduje wrażenia własne; kogo też 'łatwiej uczyć' w wielkim świecie. Te przekonania utrwalać będzie mógł kolejno; w Portugalii (lipiec) czy w Kopenhadze (sierpień)... 
Tak więc - Jorge Parente i jego asystentka Zoe Ogeret - prowadzą obecnie życie nomadów, podobne do takiego jakim wcześniej było życie Zygmunta i... moje. 

I pewnie to dlatego Zygmunt postanowił w końcu... odpocząć. 
W niedzielę, wczesnym popołudniem, gdy większość z nas na odpoczynek ma już... wielką ochotę.

Wszystkich przepraszając video-rozmowę z Z.M. zamieszczam w zmienionej formie;
https://www.facebook.com/zygmunt.molik/videos/vb.100001676624342/1020536331345578/?type=2